Како живеел, како сакал и плачел Небојша Глоговац? Лобања, Шони, Шонси, Глоги, Небојша, Панчевац и многу други имиња прекари имаше човекот кој на глумата и даваше сè, како и на се останато – и карактер и збор.

Сите овие, и многу други интересни факти од животот на актерот Небојша Глоговац (Требиње, 30 август 1969 година – Белград, 9 февруари 2018 година), се наоѓаат во книгата „Глоги“, која ја напиша Александар Ѓуричиќ, која штотуку ја објави „Вукотиќ Медија“.

Во книгата „Глоги“, песните што ги напиша актерот за својата душа беа објавени за прв пат, беше објаснето зошто тој ја „откачи“ Анџелина Џоли, и прифати да биде Дража Михаиловиќ, и какви страсти, покрај моторите, и готвењето, го прогонуваа.

Како, како момче работел во музичка продавница, што му се случувало додека автостопирал од Панчево до Белград, зошто му се треселе нозете на приемен испит на Факултетот за драмски уметности. Како го бараа најголемите режисери по сите големи улоги што ги имаше во нивните филмови…?

– Има такви мигови кога нечие заминување нè удира под плексусот, без ние дури и да го знаеме починатиот, Барем не одблиску. Така беше кога не напушти Небојша Глоговац. Тогаш плачеа и оние кои само го гледаа на сцената или на филмот. И беше тешко. И сега е. Недостасува Глоги. Веќе на првиот ден по неговата смрт, на 10. февруари 2018 година, првиот мурал се појави во Ужице. Подоцна, ѕидовите на кои беше насликан Небојша ги красеа Невесиње, Добој, Требиње – забележува Александар Ѓуричиќ.

Небојша живеел во Требиње првите пет години, пред да се пресели во семејството Опово, а потоа во Панчево, поради службата на татко му. Неговите спомени за Требиње беа силни. Се сети дека неговата мајка плачеше седум дена кога се преселија во Војводина. Таа болка, како што велеше, кога тие заминаа таму, ја зајакна приврзаноста кон Херцеговина, кон дедото Гаврило, кон коњите.

Летото по училиште, заминуваа на море, па застануваа во Требиње, потоа во Невесиње, кај роднините на неговата мајка, а потоа и во Драмишево.

Таму неговиот дедо го поздравуваше со зборовите: „Еве го мојот војвода“. Како момче, Небојша Глоговац сакаше да биде полицаец. Тој беше фасциниран од сообраќаецот, кој управуваше со автомобили со движењата на телото, како да танцува… И имаше совршена бела униформа.

Во средно училиште свирките му беа врв на забавата. Осум пати полагал возачки испит во Панчево. И тие осум обиди предизвикаа голема огорченост кај него, па тој стана обожавател на возење, автомобили и мотори.

Во книгата „Глоги“ за него зборуваат: Воjин Ќетковиќ, Сергеј Трифуновиќ, Наташа Нинковиќ, Нела Михаиловиќ, Аница Добра, Жарко Лаушевиќ, Раде Шербеџија, Вида Огњеновиќ, Паоло Маџели, Јагош Марковиќ, Александар Поповски…

Со актерот Ќетковиќ цел живот беше многу близок, од моментот кога Небојша, како студент – илегалец, спиел кај Војин, и го разбудувал наутро, насмеан од уво до уво, пеејќи го Џејмс Браун.

Откако Небојша го нема, Војин е свесен дека го изгубил единствениот човек пред кого немал тајна. Ќетковиќ се сеќава дека многу работи заглавија за време на пробите на „Хадерсфилд“. Не го сакаше начинот на кој играше Небојша и не знаеше како да му помогне. И тогаш тоа одеднаш успеа.

– Игравме со него, и всушност го гледавме. Никој немаше таква потрошувачка на енергија на сцената. Кога ќе ве погледне, нема измама, би било штета да не направите нешто како што треба. Беше тешко да го погледнеш во очи а да не се дадеш целосно. Имаше неверојатен фокус. И нема калкулации… Мораше да се предадете себе си до крај ако сакате да играте со него. Ако не, тој можеше сам. Тој секогаш сакаше да се игра – се сеќава Ќетковиќ.

„Необичен актер“, вели режисерот Дејан Мијач за Небојша Глоговац:

– Навидум мирен, а кога ќе затреба, тој почнува да гори како факел. Сè врие во него и што е најважно, знае како да се справи со тоа, како да е роден на сцената “

Вида Огњеновиќ се воодушевуваше од неговата вештина дека сè што прави изгледа целосно спонтано, како да му се случува навистина пред нас, додека го гледаме. Се чинеше дека текстот што тој го изговара го смислува во тој момент, со болка што ја диктира ситуацијата, без трошка увежбана поза…

Небојша Глоговац замина во зенитот на уметничко и животно изразување, оставајќи зад себе огромна празнина. Знаеше да црта, имаше и биро на кое никогаш не седеше, но имаше белешки, интимен свет во стихови, цртежи, бои, некои алатки: лупа, длето, мали шрафцигери што ги собираше, а речиси никогаш не ги користеше. И месечен план за снимање…

Пишуваше поезија. Милица, неговата сопруга ја чува песната што и ја посвети. По неговото заминување, при пакувањето и болното преселување, таа пронашла тетратка со цртежи и песни…

Песна од Небојша Глоговац:

Тужно позориште

Имам тужно позориште.

Око јастука са лоше нацртаним цвећем.

Са зидова још цуре нечије сузе.

Између црно-белог и колора.

Један рефлектор.

Један гледалац.

Много глумаца. Много.

Пар искрених. Са осмехом

И сузом.

Али гледалац се занео,

па заборавио да тапше.

Сад седи сам.

Затвара очи

и представа се наставља.

На трен види њихове руке

одозго. Према њему.

Игра се њима.

Играју се.

Смеје се јако

као никад.

Тресу се сузе на зидовима.

Осећа ритам и дах на врату

И Сунце у стомаку

И светло у глави.

Врисак.

И мир.

И мир.

Нема аплауза.

Отишао је последњи гледалац.

Leave a Comment

You must be logged in to post a comment.