Престапни години (прозен календар)“ од Оливера Ќорвезироска е новата книга која ги одбележува првите денови на пролетта. За новата книга на Ќорвезироска, Владимир Мартиновски пишува:

– Секој ден од годината е нечиј роденден, именден, празник, Светски ден на „ова или она“. Роденденот на волуменозниот, минуциозно осмислен и (до збор) виртуозно изведен прозен проект на Оливера Ќорвезироска, книгата едноставно наречена „Престапни години“, е вистински празник за современата македонска микрофикција.

Овој „прозен календар“ на Ќорвезироска е вистински читателски деликатес (и во квантитативна и во квалитативна смисла). Пред читателот се 366 вибрантни, луцидни и вдахновени куси прози, микрофикции, кои осцилираат меѓу кус расказ, дневнички запис, микроесеј, цртичка, прозен медалјон, прозен фрагмент… Оливера Ќорвезироска е авторка која и во прозните и во книжевно-критичките остварувања му посветува речиси опсесивно (во најубава смисла) внимание на јазикот и како основна алатка на создавањето уметнички светови, но и како нешто што е постојано живо, свето и слоевито. Затоа, еден вид главен јунак во овие куси приказни е токму јазикот (и економијата на јазичниот израз).

Во само неколку реченици покрај рефлексиите за проникнувањата меѓу животот и уметноста, еден вид лајтмотив на ракописот е проникнувањето на личната приказна и премрежјата на нашево време.

Притоа, формулата и структурата на Престапни години е едноставна: по една куса проза за секој ден од календарот на една престапна година. И во престапните и во „обичните” години, пред нас е книга што секој ден од годината може да ни го претвори во Светски ден на читателските наслади.

***

28 МАРТ: ТОРТА

Денес татко ми ќе полнеше 85 години. Ќе му се јавев рано сабајле, ќе му честитав, строго ќе ми речеше „Не прави торту“, ќе му речев „Добро, нема да праву“, иако тортата веќе ќе беше направена и ќе ме чекаше во фрижидерот за да тргнеме во Куманово.

Потоа ќе отидевме и татко ми уште во дворот ќе ме прашаше: „Какву торту ми направи?“, „Никакву, нели нејќеше торту“ ќе му речев, ќе влезевме внатре заедно, тортата, татко ми и јас, ќе го оставев стакленото ѕвоно на маса, тој ќе се озареше како дете и ќе викнеше: „Васина!“, „Реформ!“ или „О-па, Јапонски ветар!“

Татко ми не јадеше торти, ама ги очекуваше од мене за роденден, особено тогаш кога најстрого ќе ми нагласеше да не правам.
Тоа беше нашиот таен ритуал: едно да зборуваме со устата, друго да слушаме со срцето.

***

Книгата се продава по цена од 400 денари. Ја има во „Буква“, а може да се купи и онлајн.

Leave a Comment

You must be logged in to post a comment.