Група канадски ентузијасти ја враќаат музиката на прерано починати рок-изведувачи на публиката преку компјутерска обработка, иако постојат и тврдења дека станува збор за едноставно сквернавење на креативна идеја.

Дојде време компјутерските „фрикови“ да ги заменат уметниците, креаторите. Како кога авторот на документарен филм, користејќи материјал пронајден во бункер, се обидува да создаде ново дело, само свое.

За жал, бројот на рок апостоли, што засекогаш се збогуваа со милиони обожаватели не е мал. И постојано се зголемува. Драматично. Нема човек на оваа планета кој не ги поврзува најубавите моменти од својата младост со една од песните на автори кои засекогаш се преселиле во друг свет, меѓу „предвремено заспаните души“.
Сепак, се раѓа нова надеж.

Од другата страна на мостот

Бизнисот со кој се занимаваа разни „трибјут бендови“ (посветени на одредена рок-група, стил или пејач), полека поминува во рацете на компјутерски брокери. Креативната логика на овие нови мајстори е едноставна: земете што е најдобро од изведувач, музичар, композитор … сето тоа „разнишајте го“, отфрлете го непотребно, испеглајте го и добијте нова композиција со сите карактеристики што ги има оригиналниот автор лично.

Имено, група канадски ентузијасти се собраа во хуманитарна организација – „Од другата страна на мостот“ – и одлучија да им помогнат на „предвреме заспаните души“. Тие, едноставно,на некој начин сакаат да ги вратат на публиката. Таа е исто така посветена на помагање на музичари и на сите членови на музичката индустрија кои се најдоа во канџите на некои ментални болести.

Проектот наречен „Изгубените снимки од Клубот 27“ вклучува „авторски“ дела на светски познати рокери кои несреќно ја завршија својата кариера пред да наполнат 27 години. Наводниците во зборот – „автор“ – во овој случај имаат целосно оправдување. Имено, тоа е, исклучиво, компјутерски избор, анализа и обработка на најчесто користените музички фрази, хармонии, ритми, па дури и текстови на одредени креатори, кои потоа би се собрале во единствена целина, што би дало нешто што треба да означи како би можело да звучи нова, но никогаш не завршена работа од тој автор.

Уметноста и експериментот секогаш оделе рака под рака. Рокенролот не е исклучок во таа смисла. Напротив, обидите да се создаде досега нечуена музика, да се разликува од другите, да се предизвика поголема сензација, честопати се движеа помеѓу сценските претстави исполнети со возвишеност на изведувачите и публиката. Со различни тонски и визуелни ефекти, честопати вистинско дивеење на сцената, за да се прикријат ситуациите во кои огромна количина наркотици го преземаа командата над умот, дејствијата и креативноста.

Ништо од горенаведеното не можеше да помине без последици, пред се за изведувачите, кои без прекин се изложени на ставовите и острите барања на обожавателите и медиумите. Одењето во светот на дрогата ги скрати нивните кариери и го забрза исчезнувањето на многу исклучителни уметници. Има прилично голем број на оние кои отстапија од патот на рационалното самоуправување.

Проектот „Од другата страна на мостот“ вклучува индивидуални анализи на композиции од Џими Хендрикс, Џим Морисон, Ејми Вајнхаус, Курт Кобејн… Дури и реакцијата на публиката.


Тој се „измеша“ и на крајот се спои во деловите за нешто што треба да биде „композиција над композиции“ на даден автор. Единственото нешто што требаше да се снима „во живо“ беше – вокал.

Враќање на заспаните души

Идеја за почитување. Но, тоа нè доведува до некои етички прашања: дали конкретен автор навистина би се согласил да потпише дело во чиешто создавање не учествувал лично, во било кое време. Исто така, ограничувањето на она што претходно беше создадено и објавено за самата логика е задржување на веќе виденото. Значи, без обид за иновации. Но, тоа не е карактеристично за вистинските уметници.

Од друга страна, зошто некој би се ограничил на индивидуални автори. Со создавање на заеднички состав од најуспешните делови од најдобрите и најпопуларните автори, би можеле да создадеме – „песна над песните“…


Како што потенцираат носителите на проектот „Изгубените снимки од Клубот 27“, очекувањата се различни: од пофалби до критики и тврдења дека станува збор за едноставно сквернавење на креативна идеја.

Како „играчка“, засега, сè изгледа забавно. Сепак, времето ќе покаже каква ќе биде реакцијата на публиката, особено оние кои се грижат за авторските права.

Да не испадне на крајот играчка-плачка?!?

Leave a Comment

You must be logged in to post a comment.