„Вистинскиот проблем во литературата не е: за што и како да пишуваме, туку за што и како да живееме. Значи, ако таа литература, како дел од автентичната човечка историја, ни помага во животот, тогаш таа успеа да ја исцрпи својата важна цел“.

Ова го изговори големиот писател Борислав Пекиќ примајќи ја НИН-овата награда во 1971 година години.

На тој став на Пекиќ потсетува Гојко Божовиќ, еден од 14-те автори од штотуку објавената збирка „Океан Пекиќ“, подготвена од писателот Михајло Пантиќ...

Годината што измина беше во знакот на 90-годишнината од раѓањето на Борислав Пекиќ. Прво, многу љубители на литературата, кога светот се соочи со пандемија на сè уште недоволно познат вирус, посегнаа по неговото „Беснило“.

Во меѓувреме, беше објавена збирка раскази инспирирани од делото на Пекиќ, а годината заврши на најдобриот начин: со книгата „Океан Пекиќ“, збирка од 14 текста на српски историчари и писатели, вклучително и некои од неговите најблиски пријатели.

За Бора Пекиќ, меѓу другите пишуваа: Михиз, Предраг Палавестра, Чарлс Симиќ, Вида Огњеновиќ, Драгослав Михаиловиќ, Гојко Божовиќ и – Михајло Пантиќ, приредувачот.

Оваа феноменална збирка ја отвора текстот на историчарот Срѓан Цветковиќ, кој, како што вели Пантиќ, дава најкомплетен преглед на историскиот контекст и биографија на Борислав Пекиќ, проследено со текстови на 13 пријатели и познаници на големиот писател, и повеќе од вешти писатели .

Во нив, одблизу се прикажани животот и делото на авторот на „Златно руно“ и други романи, претстави, приказни, есеи и писма - од книжевните почетоци на Пекиќ до моментот кога, како што пишува Предраг Палавестра, „неговата сопруга донела урна со пепел во станот во Ленокс Гарден, каде што секогаш имаше свежо цвеќе во мала вазна“.

И подоцна, се до денес. Покрај тоа што дава увид во делата на Пекиќ проценка и ревалоризација, за привлечноста на оваа книга придонесуваат и помалку познати детали и анегдоти за кои сведочат авторите на текстовите, покажувајќи ја непозната страна на писателот, неговиот начин на работа и неговото разбирање.

Еве, мeѓу другото, што Михиз напиша за Борислав Пекиќ:

„Тој, писателот на најдолгата фраза во српската литература, зборува малку и скоро секогаш со прека и кратка реченица.

Во исто време, тој зборува луто, дури и арогантно, како да е однапред лут на својот соговорник, бидејќи сака да биде со луѓе кои ја кријат духовната нежност во оклопот на аподиктичноста.

Голем работник, еден од најтврдокорните гласници што го познавам, секогаш е малку отсутен меѓу светот, како да го остави најдобриот дел од мислата да продолжи да работи напорно на недовршени ракописи.

Ретко пие, но само тешки пијалоци, упорно и остро како козак. Горд, дури и некако племиќки арогантен. Тој ретко прави грешки и е уште потешко сака да им прости на другите, но и на самиот себе. Тежок човек со ставови и принципи, за среќа без педантерија и ситничави работи, кои често ги придружуваат ваквите карактери...