Големата естрадна дива Дорис Драговиќ викендов имаше прв настап по периодот на короната, и тоа во рамките на штотуку завршениот 61-ви Сплитски фестивал, а неодамна ја промовираше и новата песна „Ќе се снајдам јас“, која е редовно на програмата на „Анторис радио“...

Колку е тешко понекогаш да се биде забавувач, некој кој треба да и донесе емоција на публиката?

- За вакви прашања секогаш користам квиско. Јас сум свесна во секое време дека не можам да постигнам нешто со личност што ме слуша ако не го знам начинот и немам метод што не сум го научила. На тој начин бегам од приказната за емоциите, бидејќи тие не мора да бидат изразени со зборови, не мора да бидат кажани. Цврсто се придржувам до тоа чудо што Бог веројатно го прави со сите наши инструменти, и токму таму припаѓа гласот и на тој начин ги допира човечките души и се создаваат одредени расположенија кои потоа нè подигнуваат или спуштаат. Ние се смееме или плачеме за нив.

- Не, затоа што кога започнува непосредната подготовка за концертот, сè друго запира. Сакам да кажам дека колку повеќе те има семејството, толку помалку те има публиката, има и обратно. Тоа е еден реципроцитет и не може да има ништо друго надвор од тој момент, тоа време и простор. Се разбира, постојат работи што не се во наша структура, а тоа е некоја сила или енергија што може да биде послаба во одреден момент од некоја објективна причина, така што публиката ќе ви даде дополнителна сила и охрабрување да ја надоместите таа енергија за она што треба да го дадете.

- Ако сега одам треба да одговорам, веројатно сето тоа би било погрешно, бидејќи мојот карактер и темперамент не можат да се опишат на тој начин. Оние песни што беа дел од некои натпревари и беа успешни како „Марија Магдалена“ или „Желбо моја“ се моите највпечатливи песни, но тие не кажуваат ништо за мене. Тие беа само предизвик во мојот момент и време на кој се обидов да одговорам најдобро што можам. Една темпераментна „Марија Магдалена“ не кажува ништо повеќе или помалку за мене од една „Малку ми треба за среќа“ што е толку општо, општо што нема животи во кои таа не може да се вклопи. На пример, добар дел од мојата публика ја доживува песната „Виновни луѓе“ лично и драматично, само затоа што сето тоа од песната им се случи во нивните животи.

Да кажам нешто што сакам да го кажам преку таа конкретна песна, нешто што би имало смисла и нешто во што можам да верувам. Не е нешто што го доживувам во животот или ми се случува, но едноставно, кога ќе ја слушнам песната можам да поверувам во тоа. И тоа е тоа! Кога сè што е напишано ќе се стави во тон, на тоа може да му се верува. Нема многу такви автори и не е лесно тоа да се направи. Во сето тоа е најважната поетеса на мојата душа – Вјекослава Хуљиќ.