Заштитата на климатските промени ќе ги зголеми долговите и ќе го намали кредитниот рејтинг на државите. Дополнително и пандемијата „Ковид-19“ предизвика невидено зголемување на државниот долг. Поради тоа климатските промени би можеле да бидат причина за неподмирување на доспеаните рати ширум планета, како што предупредија и на панелот на ОН, како последица на брзото затоплување на планетата доколку не се преземе итно конкретна акција.
Заштитата на климатските промени ќе ги зголеми долговите и ќе го намали кредитниот рејтинг на државите.
За да се спречи катастрофа, земјите се обврзуваат да ги намалат емисиите на јаглерод, но тоа ќе биде скапо и најверојатно ќе го зголеми глобалниот долг, кој според Меѓународниот институт за финансии (МИФ) минатата година достигна 281,5 билиони долари.
Со оглед на бројните поплави и пожари што го уништуваат светот, проценките варираат околу тоа колку само затоплувањето ќе нанесе штета на глобалната економија, пишува Ројтерс.
Во извештајот на Bank of America, објавен претходно оваа година, штетата се проценува на 54 до 69 миијарди долари до 2100 година, во однос на проценетата вредност на целата светска економија од околу 80 илјади милијарди долари.
Наскоро - соочување со првото намалување на кредитниот рејтинг поврзано со климата
Финансиските последици од климатските промени врз економијата може да се манифестираат за помалку од една деценија, предупредува студијата на давателот на услуги FTSE Russell индекс на лондонската берза.
Земјите наскоро ќе се соочат со првото намалување на кредитниот рејтинг поврзано со климата, вели коавторот на извештајот и виш менаџер за одржливи инвестиции на FTSE Russell, Џулијан Мусави.
Според него, најлошото светско сценарио за климата, „светот во пекол“ земјите во развој, вклучително и Малезија, Јужна Африка, Мексико, па дури и побогатите економии како Италија, би можеле да наидат на проблеми со сервисирање на долговите до 2050 година.
Второ, земјите чии влади бавно реагираат на климатските промени, вклучувајќи ги Австралија, Полска, Јапонија и Израел, исто така, ќе бидат изложени на ризик од неисполнување на обврските и намален кредитен рејтинг, се заклучува во студијата.
Иако земјите во развој се поранливи на порастот на нивото на морето и сушите, дури и побогатите нема да ги избегнат последиците од климатските промени, наведуваат многу климатски студии.
63 земји- со намален кредитен рејтинг
Студијата на група универзитети, вклучувајќи го и Кембриџ, заклучува дека 63 земји, што е приближно половина од оние што се оценети од S&P Global, Mudis и Fič, би можеле да доживеат намалување на кредитниот рејтинг до 2030 година поради климатските промени.
Кина, Чиле, Малезија и Мексико би биле најтешко погодени од намалувањето на рејтингот за шест степени до крајот на овој век. Додека САД, Германија, Канада, Австралија, Индија и Перу би можеле да забележат намалување на стапката од четири поени.
Падот на рејтингот повлекува со себе и зголемување на трошоците за позајмување што би го зголемило вкупниот товар на годишните отплати на долгот на земјите помеѓу 137 и 205 милијарди долари во 2100 година, според заедничката студија на група универзитети.
Меѓународниот монетарен фонд (ММФ) предупредува дека зголемувањето на ранливоста кон климатските промени за 10 процентни поени, измерено со индексот Notre Dame Global Adaptation Initiative, е поврзано со зголемување на каматниот распон за 150 основни поени за долгорочните владини обврзници. Просечниот раст во сите земји е 30 основни поени.
Земјите во развој со големи трошоци за заштита на климата
Програмата за заштита на Обединетите нации за животна средина проценува дека годишните трошоци за адаптација на климата во земјите во развој ќе изнесуваат дури 300 милијарди американски долари до 2030 година и дека ќе пораснат на 500 милијарди долари до 2050 година.
Државниот долг во економиите во развој, изразен како процент од бруто домашниот производ, и понатаму се движи околу 60 проценти, според податоците на МИФ, во споредба со Соединетите држави и Британија, чии долгови изнесуваат 100 проценти од БДП, или Јапонија со долгот од дури 200 проценти од БДП. Особено загрижува порастот на долгот пред пандемијата од околу 52 проценти.
Додека во Европа, САД и Јапонија, централните банки се во суштина гаранти за задолжувањето на нивните земји, сиромашните земји ја немаат таа можност и на крајот мора да го отплатат долгот.
„Како да им обезбедите финансирање што го бараат, со оглед на високото ниво на долгови и кредитен рејтинг?“, вели Соња Гибс, директор на глобалните пазари на капитал на ММФ, пренесува Ројтерс..
